vulgar's soup

Jechałam dziś wolnym pociągiem szybkiej kolei miejskiej, cholernie, jak zwykle, opóźnionym przez chylońskie remonty torów, czy coś w tym rodzaju. Akurat spieszyło mi się do domu, więc ze złości siedziałam i zgniatałam palcem małe, zielone, latające robaczki które całkiem radośnie łaziły sobie po szybie. I tak sobie pomyślałam, że to całkiem okropne. Żyją sobie spokojnie, a tu w jednej chwili przygniata je mój olbrzymi palec i nie mają szans nawet żeby uciec. Oburzam się słysząc, że ktoś bezwzględnie i z zimną krwią podziurawił swojego sąsiada. Sama zabijam te robaczki, a dziwię się, że ktoś swoimi słowami zabija mnie. To nie karma jest suką, po prostu słowa i to, co robimy krąży po ekosystemie jak woda. Ja jestem na etapie, w którym cały shit skrapla się nade mną. Pozdrawiam ciepło!